دوسـت دارم یـڪ شبــﮧ، هفتــاد سـال پیـــر شـوم
در ڪنــار خیـابــانی بـایستـــم . . .
تـــو مـرا بـی آنڪــﮧ بـشنــاسی ، از ازدحـام تــلخ خـیـــابـان عبــور دهــے . . .
هفتـــاد ســال پیـــر شـدن یــک شبـــﮧ
بـه حـس گـــــرمــی دسـتـ های تـــو
هنــگامـی کـه مرا عبــور میـدهـی بــی آنـڪـﮧ بـشنــاســی،
مــے ارزد...!

تو نیستی وخورشید غمگین تراز همیشه غروب خواهد کردومن دلتنگ ترازفردا به تو فکرمیکنمچقدردوست داشتنی می شوی زمانی که در آغوش من جای می گیریوقتی چهره رنجور وچشمان مهربانت درنگاهم خیره می شود خوشبخت ترین انسان روی زمینماکنون که بازوان دیگری پیکرت رادرآغوش می گیردکلمه های سیاه پوش شعرم برایت مرثیه های دلتنگی سروده اند

از من پرسیدی چرا دوستت دارم؟

نتونستم جواب بدم

ولی اینو بدون که دوست داشتن دل میخواد نه دلیل

دوست دارم چون لایق عشق و دوست داشتنی

دوست دارم چون گفتم که از دلم بپرس

یک نفر آمد و سهم ِدل ِتنهایم شد

آمد و علّت ِبیداری ِشبهایم شد

دل به او بستم و چشم از همه کس پوشیدم
سبب ِدلخوشی ِامشب و فردایم شد

بس صدا کرده ام او را "عسلم" انگاری
اسم او باعث ِشیرینی ِلبهایم شد

شاعرم کرد غم ِچشم ِسیاهش آخر
بهترین سوژه ی اشعار ِغم افزایم شد

غزل اندر غزل از اسم ِقشنگش گفتم
زد و گل واژه ترین واژه ی غمهایم شد

بعد ِهر شعر و غزل گریه عجب میچسبد!!
گریه اصلاً نمک ِشعر و غزلهایم شد

« اعترافی » بکنم ؟

بین این « پنجره ها »
که « تمنای گشودن » دارند !
من به آن « پنجرهٔ بسته ٔ چشمان تو »
عادت دارم !

« بامدادان » که من از کوچه تو می گذرم
به « نسیم گل نیلوفر » آن باغچه
عادت دارم !

و چه « شبهای » پر از « زمزمه بی وزنم »
که به دیدار مَه روی تو در « قافیه »
عادت دارم !

گر « خیانت در امانت » بکنم ، می بخشی ؟؟
من « به دزدی » ز غزلها ی « دو چشم تَرَت»
عادت دارم!

باز هم آمده ای تا دل من خام شود

عشق تو در سر من باغ سرشام شود

قلمم خسته شد از بسکه ز تو شعر نوشت
اندکی دیر بیا تا قلم آرام شود

آمدی این دل سرکش به تو وابسته شود
سخت باشد که دلم بار دگر رام شود

سالها یاد تو رسوای جهانم کرده ست
نوبت عشق تو شد شهره و بدنام شود

قلب من سخت شکستی و دعا کردم تا
قلب بی رحم تو هم عاجز و ناکام شود

بین عشق من و تو کار تمام است، مگر
معجزه رخ بدهد تا که به فرجام شود

مسعود_محمدپور

سال ها بعد

قهرمان فیلم کسی نیست
که شهر را از دست هیولای غول پیکر نجات دهد
به تنهایی
از عجیب ترین زندان ها فرار کند
و یا یک تنه
ارتشی را حریف باشد...
سال ها بعد
قهرمان قصه کسی است
که جرات می کند
و میان "آدم ها"
عاشق می شود...!

به نگاهی که مرا عاشق خود کرده، قسم ..

بایدامشب به غزلهای نگاهت برسم
.
کاش آن لحظه که در حسرت باران بودم
ابری از کوی تو می آمد و می شد نفسم
.
«ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری »
چه کسی گفت که من اهل هوا و هوسم
.
تا که آزادیم آوازه ی این شهر شود
کاشکی گوشه ای از قلب تو میشد قفسم
.
می روم سربه بیابان بگذارم بی تو
به نگاهی که مرا عاشق خود کرده,قسم
.
لمس دستان تورا چشم ترم کم دارد
دلم عمریست که بی روی تو ماتم دارد.

بی تو اینجا میشود سر کرد اما با چه حال

دیده ها را میشـــود تر کـرد اما با چه حال

رفته ای و داغ تو در خاطرم جا مانده است
می توان با خاطرت هم خستگی در کرد اما با چه حال

باورش سخت است رفتی و چه تنها مانده ام
بایدم این قصه باور کرد اما با چه حال

بین این دِربی که در آغوش ما آمد پدید
هر چه اینجا کرد داور کرد اما با چه حال

عاقبت هجران به سر می آید از دل های ما
با تو بهتر میشود سر کرد اما با چه حااال

به خانه ام سری بزن، بهار را بهانه کن
دوباره خلوت مرا، بیا پر از ترانه کن

مرور کن مرا، ببین چقدر با تو شاعرم
دل بهانه گیر را، بمان و بی بهانه کن

تمام واژه های من به پای چشمهای تو!
ببار و دفتر مرا، تو ناب و عاشقانه کن

زلال بی دریغ من! شبیه ماجرای عشق!
تبسمی کن و مرا، بهار جاودانه کن

شبیه بغض پنجره، پر از هوای بارشم
بیا و صبح کاذ ب مرا، تو صادقانه کن

در این هوای اطلسی، در این دقایق غزل
به خانه ام سری بزن، بهار را بهانه کن

دوسـت دارم یـڪ شبــﮧ، هفتــاد سـال پیـــر شـوم
در ڪنــار خیـابــانی بـایستـــم . . .
تـــو مـرا بـی آنڪــﮧ بـشنــاسی ، از ازدحـام تــلخ خـیـــابـان عبــور دهــے . . .
هفتـــاد ســال پیـــر شـدن یــک شبـــﮧ
بـه حـس گـــــرمــی دسـتـ های تـــو
هنــگامـی کـه مرا عبــور میـدهـی بــی آنـڪـﮧ بـشنــاســی،
مــے ارزد...!

خــوب ِ مــن ،
همین جا درون شعرهایم بمان
تا وسوسه یِ دوستت دارم هایِ دروغینِ آدمها مرا با خود نبرد
به سرزمین هایِ دورِ احساس ؛
من اینجا هر روز با تـو عاشقی می کنم بی انتها
شعرِ من بهانه ایست برای مـا شدن دستهایمان
تا تکرارِ غریبانه یِ جدایی را شکست دهیم
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

عــطر ِ تَنت روی ِ پــیراهنـم مــانده ..
امــروز بـویــیدَمَش عمــیق ِ عمــیق ِ!
و با هـر نـفس بـغــضم را سـنگین تر کردم!
و به یــاد آوردم که دیـگر ، تـنـت سـهم ِ دیگری ست…
و غمــت سـهم ِ مــن!